میم مثل خودم

این پست دلخوشکنکی بیشتر نیست برا خودم. به دل نگیرید. چون آدم باید همیشه خودش رو با خودش مقایسه کنه و پیشرفتشو به نسبت شرایط خودش ارزیابی کنه.

چندروز بود می خواستم این رو بنویسم اما نمی دونستم بقیه دوستانی که شاید زندگیشون شبیه به اینی که اینجا میگم باشه ، چی برداشت خواهند کرد. ولی فکر کنم با جملات اولی که نوشتم ، تکلیف معلوم باشه.

فکر می کردم من موقعیتم شبیه کشور ایران هست و اونهایی که از نظر موقعیت شغلی و زندگی و مالی به ظاهر جلوتر از من بودند شبیه کشور امریکا هستند. همونطور که ایران به سبب تاریخی که داشته از امریکا و جهان عقب افتاده؛ من هم به علت شرایطی که داشتم که مثل شرایطی که ایران در برابر اشغال گران داشته ، از کنترل من خارج بوده؛ به ظاهر از نظر تحصیلات و شغل و استقرار از همدوره هایم شاید بشه گفت که عقب افتادم . اما مثل ایران که خیلی منابع بالقوه داره من هم تواناییهای بالقوه ای دارم که بی صبرانه در راه تحقق اونا گام بر می دارم. در این میون کسانی بوده اند که این راهی که من در ابتداش هستم رو قبلا رفتن و تجربه کردن. مثل امریکا که تجربه پیشرفت تکنولوژیک داشته. اما امریکا در این راه به این نتیجه رسیده که در مصرفگرایی زیاده روی کرده و حالا با روی آوری به تکنولوژی سبز داره این اشتباه در هدر دادن منابع رو جبران می کنه. در این میون ایران میتونه از این تجربه امریکا و کشورهای غربی استفاده کنه و بجای تکرار اشتباه اونها از منابعش در جهت تولید انرژی سبز بهره بگیره. این درصورتی محقق میشه که ایران از تواناییهاش نهایت استفاده مفید رو بکنه و از محققهاش و به اونها بها بده. من هم همینطور می تونم ازتجربه اونهایی که جلوتر از من هستند استفاده کرده و خودم رو به اونها برسونم. به شرطی که از تواناییهام نهایت استفاده رو بکنم. چون من برخلاف اونها فقط یک شانس دیگه دارم. اونها هنوز وقت دارند که یه مسیر دیگری رو هم امتحان کنند . اما من در واقع دارم از شانس دوم خودم در دوره دوم زندگی حرفه ایم استفاده می کنم.

همه اینها رو گفتم اما باز دوست دارم اینها برام به هدف تبدیل نشه. دوستدارم پیشرفت برام فقط وسیله باشه برای زندگی کردن و مشغول بودن. دوست دارم همچنان جهانبینی خودم رو حفظ کنم. ممکنه مثل گربه ای به نظر برسم که دستش به گوشت نمی رسه؛ اما برام مهم نیست. مهم حس من هست و حالم در هر مرحله از زندگی . بقیه چیزها مثل تحصیل و کار و مال تنها وسیله هستند برای گذران زندگی.